Terug naar semi lockdown en bespiegelingen

Ik vond het verzwaren van de maatregelen in de afgelopen weken moeilijk. Moeilijk om weer terug te gaan naar online lesgeven, moeite met opgeven van vrijheden. Niet dat ik nu van die hele rare dingen doe, maar na het weer omarmen van normale dingen als naar buiten gaan, live les geven in plaats van online, mensen zien, vond ik terug naar weer zo’n semi-lockdown zwaar.
Ik zat binnen van begin maart tot bijna eind juni. Uit voorzichtigheid, of misschien wel angst, om ziek te worden. Besmet te raken met een virus waar ik, met een hele lage weerstand, heel ziek van zou kunnen worden. Ik vond het middel, binnen blijven, denk ik erger dan de kwaal. Ik hunkerde naar contact. Naar omhelzingen. Spontane ontmoetingen. Maar ik deed het niet. Ik bleef binnen.
Toen ik weer live les ging geven in de tuin van Miriam gaf dat een enorme boost eind juni. Wauw. Mensen zien. Les geven. De energie van sámenzijn voelen. Het emotioneerde me. Hoezeer heb ik dat nodig. En misschien wel door díe ervaring vond ik nu weer teruggaan naar niet meer lesgeven, weer zoveel mogelijk binnen zijn veel zwaarder. Voelde ik weerstand. Boosheid. Verzet. Vond ik het moeilijk om niet in gemopper te verzeilen.

Tegelijkertijd heb ik het heel druk op mijn reguliere werk (ik doe ook nog iets anders naast al die yoga). Een zieke collega wiens taken er bij kwamen, een drukke tijd vanwege alle coronamaatregelen en de voorbereiding op anders werken in de toekomst. Hele dagen gevuld met werk. En onvrede over hoe het nu verder moet. Dat vertaalt zich bij mij in slecht slapen, weinig rust en veel lichamelijke pijn. Een vicieuze cirkel die ik goed ken en waar ik me niet in wil bevinden. Het antwoord daarop is: balans creëren, yin yoga en mediteren. Accepteren. Mijn geest stil leggen en die letterlijk verlammende gedachten stoppen. Ik maakte dus een aantal belangrijke keuzes. Niet online gaan lesgeven. Dan maar het verlengen van strippenkaarten en jaarkaarten. Wèl privé lessen geven. Dat mag, een op een. Me richten op coaching, positiviteit. Unpluggen. Niet de hele tijd online. Loslaten. En mediteren. Meer mediteren om mijn geest tot rust te brengen.

Misschien willen we dat allemaal wel het liefst. Loskomen van de dwangmatigheid in de geest. Het kunnen stoppen met denken. Als je mediteert, weet je maar al te goed hoe krachtig het voortdurende spervuur ​​van opkomende gedachten kan zijn. Maar meditatie kan je helpen een toevluchtsoord te creëren in het midden van je geest. Ik wil graag drie manieren met je delen die je zou kunnen toepassen om je te helpen met meditatie.
1. Ontwikkel tijdens meditatie de gewoonte om dingen te accepteren zoals ze zijn. Misschien leiden de geluiden om je heen je af maar je kunt ermee ophouden er met je verstand tegen te vechten.
2. Ontwikkel de bereidheid je oordelende geest lief te hebben in plaats van ertegen te vechten. Dat is op zichzelf ontzettend krachtig. De tijd nemen om stil en bewust te zijn kan ons helpen duidelijk te zien waarmee we leven een constante en niet aflatende kritische geest. We beoordelen onszelf met wreedheid, en we beoordelen anderen zonder ophouden. Het is een radicale gewoonte om dit op te merken en in feite het tegenovergestelde te overwegen: de menselijkheid van onze oordelende geest lief te hebben. Dit is een bijzonder bevrijdende zelfzorg.
3. Wees gewoon aanwezig. Wikkel jezelf in de bescherming van dit moment. Als je zit om te mediteren, sta jezelf dan toe het moment te voelen, het moment te horen en het moment te zijn

Accepteren van wat is, de sleutel tot een vredig bestaan. Het creëren van een diepe mentale staat van zijn die niets afwijst, is de beste vorm van toevlucht die er is. Dit betekent dat je jezelf toestaat te zijn zoals je bent. Sommige mensen denken dan dat dat een vorm van verheerlijking is, van zelfgenoegzaamheid. Dat is het niet. Het betekent dat je actief het vermogen cultiveert om jezelf de gunst van het zijn te laten ontvangen. Een leraar zei ooit tegen me dat “De grootste fout die we maken bij spirituele oefening is te geloven dat we anders moeten zijn.” Daar moest ik even over nadenken. Doe ik dat? Het deed me beseffen dat ik op veel momenten in het leven bezig was, en soms ben, met het veranderen van wie ik ben, van wat ik dacht dat ik moest doen met mijn yogabeoefening. Ik kan me herinneren dat ik met een vriendin op yogavakantie ging en dat ik dacht dat ik daar niet “de slechtste” wilde zijn. Ik ging dus enorm oefenen om gevorderd yogi te zijn en ik dacht destijds echt dat dat me ook een betere yogi maakte. Yoga heeft natuurlijk niets te maken met competitie. Yoga heeft niets te maken met beter dan een ander te willen zijn.
Er voortdurend naar streven om onszelf anders te maken, vormt de kern van het menselijk lijden. Met dit stukje wil ik niet zeggen dat je nu de hele dag thuis op de bank moet gaan liggen om alleen maar te voelen en jezelf te accepteren. Maar ik wil je wel zeggen dat je er voor kunt kiezen om te handelen vanuit wie je bent met mededogen en vriendelijkheid.
De ultieme zorg voor jezelf is erkennen dat je meer bent dan je oppervlakkige zelf. Jezelf eraan herinneren te handelen vanuit dit besef. Wanneer je dat doet, kunt je een spontane en soms verrassende opwelling van vriendelijkheid, mededogen en vreugde voelen. Het kan je overvallen, overstromen. En als je vanuit deze plaats van liefde oefent, kun je jezelf geen schade berokkenen door gedachten of daden. Al dat harde oordelen over jezelf en onnodig piekeren opgeven. Ambitieus toevlucht zoeken om iemand anders of béter te worden is dan niet meer nodig. Je kunt je eigen toevlucht worden. Gewoon in je ware zelf. Dit is een diep Zelf dat zich herinnert dat, zelfs in zeer kleine doses, je perceptie van wie je denkt dat je bent zal veranderen. En dan ben je – bijna paradoxaal – weer ‘veranderd’ in wie je altijd bent geweest. In jezelf. Yoga. Als de sluier valt en je jezelf en de dingen ziet zoals ze zijn. Dat is het hele punt van yoga.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *