Hoe ga jij om met pijn?

Fibromyalgie is een chronisch pijnsyndroom. Het wordt ook wel ‘wekedelenreuma’ genoemd, wat letterlijk ‘pijn in bindweefsel en spieren’ betekent. De klachten zijn onder andere spierpijn en spierstijfheid, chronische vermoeidheid, pijn in gewrichten, spijsverteringsproblemen, slaapproblemen, ontstekingsgevoeligheid, krachtverlies, stemmingswisselingen en concentratiestoornissen. Opvallend is dat er bij fibromyalgie geen afwijkingen gevonden worden in de spieren en het bindweefsel. Dat maakt het stellen van de diagnose lastig.
Fibromyalgie is onvoorspelbaar. De ene dag heb je er meer last van dan de andere. Het is een chronische ziekte die nooit meer weg gaat. Er bestaat geen medicijn om de ziekte te genezen.

Twee jaar geleden werd er bij mij reuma vastgesteld. RA èn Fibromyalgie. Ga er maar aan staan als yogadocent. Dat is wat je noemt een “nieuwe uitdaging”. Ik ben wel wat gewend qua gezondheid en autoimmuun aandoeningen, maar ik vond het echt bijzonder lastig om om te gaan met de klachten die deze ziekte met zich mee brengt. De steeds aanwezige pijn maakte me soms wanhopig. De pijn verlamde me letterlijk. Verkrampte mijn hele lichaam. Een leven lang aan de pijnstilling wilde ik niet. Ik moest dus een manier vinden om de klachten te verminderen en met pijn te leren omgaan. Er waren lange wachtlijsten in revalidatieklinieken en veel bureaucratie. Voor ik het wist zat ik heel lang thuis met klachten. Door de pijn wilde ik niet meer bewegen. Terwijl ik rationeel best wist dat bewegen wèl nodig is om klachten te verminderen. Ik besloot zelf te gaan dokteren toen de reguliere hulp uitbleef. Mijn yogische ervaring in te zetten bij het helen van mezelf.
Ik ging nog gezonder eten dan ik al deed. Ik deed een Wim Hof koude training en startte met koud douchen en het nemen van ijsbaden. Ik dwong mezelf tot beweging. Wandelen, meditatief wandelen en véél yoga. Ik bedacht een systeem om de balans beter in te delen gedurende de dag. En langzaamaan kwam er verbetering. Kwam er een balans. Ik zal niet genezen. Maar ik kan hier beter mee omgaan. Inmiddels werk ik meer dan ooit, maar pas ik wel aan naar gelang de dag dat vraagt.
Bewaak ik mijn grenzen veel beter.

In mijn werk als yogadocent kom ik veel mensen tegen met Fibromyalgie. Een aantal daarvan heb ik mogen begeleiden in het traject naar het leren omgaan met deze ziekte. Ik zet mijn eigen kennis en ervaringen in om mensen met deze ziekte te helpen. Te coachen naar balans. Dat is ongelofelijk mooi werk. Om te delen, om vooruitgang te zien en uiteindelijk: mensen terug te zien in een groepsles of weer aan het werk te zien gaan. Want geloof me: dat kan. Het vraagt werk, aanpassing van gewoonten en (denk)patronen, maar het ís mogelijk. En: ik help je er graag bij.
Bij het letterlijk op adem komen en anders omgaan met pijn. Met balans creëren zodat dit wat je doormaakt beheersbaar wordt. Ik vertel je er graag meer over in een persoonlijk gesprek. Je mag me altijd bellen, mailen of app’pen met vragen!

Klaar met je laten leiden door pijn? Klaar voor verandering? Ik ben er voor je!

Over transitie en groei

Transitie. Een andere fase.

Ik nam me voor weer wat vaker te bloggen. Gedachten en bespiegelingen met jullie te delen. Dingen die me bezig houden. Misschien heeft dat ook een beetje te maken met de tijd van het jaar. Ik schrijf sowieso wat meer in dit jaargetijde. Herken je dat? Aan het einde van dit jaar worden veel mensen wat melancholieker. We kijken terug op het afgelopen jaar en de gebeurtenissen daarin. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik zeg altijd dat deze tijd van het jaar “ de Yin-ste” tijd van het jaar is. Voor mij is het een tijd van reflectie. Het is in heel veel opzichten een ongebruikelijk jaar geweest. Het verliep allemaal heel anders dan ik me vorig jaar rond deze tijd voor had gesteld.


Het hele jaar was transitie. Ik startte een Kundalini Yogateacher opleiding en brak hem af omdat hij voor mij onverenigbaar bleek met grenzen die ik persoonlijk hanteer. Ik luisterde meer naar mijn gevoel. Ik startte een nieuwe opleiding Kundalini Yogacoach opleiding die aansluit bij wat ik belangrijk en fijn vind. Ik leerde nog meer over mijn eigen grenzen, luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Ik kreeg veel nieuwe inzichten en leerde veel over wat ik allemaal nog meer kan. De hele covid-19 periode bracht me veel nieuwe inzichten. Doordat ik thuis zat en online les gaf, en daarna door de vreugde weer live lessen te geven. Het leerde me dingen over mentale stabiliteit, noden. Over het contact dat ik nodig heb, over het uit de schaduw van de angst om ziek te worden durven te stappen. Het leerde me over de enorme wilskracht die ik heb. Natuurlijk was dit niet altijd prettig. Iemand zei ooit “Je kunt je niet op je gemak voelen en tegelijkertijd groeien”. Uit die comfortzone bewegend kom je jezelf tegen. Daar ontdek je dingen die je ook kunt, fijn vindt (of niet) en daarvan leer je.


Toen ik met yoga begon was dat een hele dynamische fysieke variant. In de afgelopen jaren vond er een belangrijke verschuiving plaats naar veel zachtere yogavormen die op één of andere manier beter voelen voor mijn lichaam. Ik besteed veel meer tijd aan meditatie dan voorheen, langzame yoga, meer ondersteunde houdingen, meer pranayama. En daarnaast beoefen ik Kundalini, binnen mijn eigen grenzen, binnen mijn eigen mogelijkheden. En neem ik de vrijheid kriya’s aan te passen en daar minder dogmatisch mee om te gaan. Soms vroeg ik me af of dat nu erg was, meer weg raken van Hatha yoga, Iyengar yoga. Stoppen met Hatha yogalessen. Piekerde ik over of ik het gevoel voor yoga zoals ik daarmee begon kwijtraakte. Vroeg ik me af of ik nu gewoon blokkeerde, er een grens bereikt was waarin ik niet meer verder kon. In lesgeven en in self-practise. En wat voor consequenties zou dat dan hebben? Ook voor mijn lessen? Een beetje dwalen tussen angst en acceptatie. Natuurlijk was het geen blokkade. Niet iets dat ik niet kon. Het is gewoon evolutie. De dingen om me heen, om ons allemaal heen, veranderen. Het was en is, groei. Ik werkte aan aan loslaten – soms met succes, soms niet. Er waren dingen die vanzelf, als ware het van nature, wegvielen. Dingen die ooit heel belangrijk voor me leken, maar dat niet langer zijn. Niet alleen dingen. Soms ook mensen waarvan ik bewust afscheid nam.

Stil en rustig worden was essentieel voor me om te begrijpen en te accepteren. Het vraagt voortdurend zelfonderzoek. Oefening. Steeds weer leren. De overgang, mijn auto-immuun aandoeningen en mijn leeftijd spelen mee. Ik ben me er van bewust dat ik in een andere levensfase beland. Ouder. Een beetje wijzer. En vooral veel rustiger. Dat heeft invloed. Op de dingen die ik doe, mijn omgang met mensen en ook op mijn lessen. En dat is helemaal oké.

Stress een teken van succes?

Het druk hebben wordt door mensen vaak aangevoerd als een vorm van status. Als je maar stress hebt, is het goed. Stress als teken van succes. Als je het heel druk hebt ben je vast belangrijk. Ik zie dat toch iets anders. Ik denk dat het ervaren van veel en regelmatige stress een grote blokkade vormt tussen mensen en welbevinden. Je geluksgevoel. In die vorm is stress verslavend. Het gevoel continue bezig te moeten zijn, de angst om iets te missen. De word ik wel gezien of succesverslaving. Onder deze groep mensen is de drang om controle uit te oefenen tot in de finesse groot. Op het werk, maar ook in relaties. Als je het gevoel hebt maar continue controle te hebben valt niemand je lastig. Wordt je er niet op afgerekend. De angst om te falen, niet te presteren. Angst en stress hebben een relatie en versterken elkaar. Laat het los. Er is zoveel te winnen bij ontspanning. Ooit zei iemand tegen me dat wanneer ik het stuur los zou laten ik beide handen vrij zou hebben om alles te kunnen doen wat ik wil. Loslaten om te krijgen wat je wilt.
Maar hoe doe je dat? Loslaten? Dat vergt een andere mindset. Een andere energie. Andere routines. Stilstaan bij rust, keuzes maken om niet te oordelen, ádem te halen. Meer weten? Loop je vast in die gevoelens van stress of erger nog: zit je tegen een Burn Out aan? Neem contact met me op. We kunnen je helpen!