Over transitie en groei

Transitie. Een andere fase.

Ik nam me voor weer wat vaker te bloggen. Gedachten en bespiegelingen met jullie te delen. Dingen die me bezig houden. Misschien heeft dat ook een beetje te maken met de tijd van het jaar. Ik schrijf sowieso wat meer in dit jaargetijde. Herken je dat? Aan het einde van dit jaar worden veel mensen wat melancholieker. We kijken terug op het afgelopen jaar en de gebeurtenissen daarin. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik zeg altijd dat deze tijd van het jaar “ de Yin-ste” tijd van het jaar is. Voor mij is het een tijd van reflectie. Het is in heel veel opzichten een ongebruikelijk jaar geweest. Het verliep allemaal heel anders dan ik me vorig jaar rond deze tijd voor had gesteld.


Het hele jaar was transitie. Ik startte een Kundalini Yogateacher opleiding en brak hem af omdat hij voor mij onverenigbaar bleek met grenzen die ik persoonlijk hanteer. Ik luisterde meer naar mijn gevoel. Ik startte een nieuwe opleiding Kundalini Yogacoach opleiding die aansluit bij wat ik belangrijk en fijn vind. Ik leerde nog meer over mijn eigen grenzen, luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Ik kreeg veel nieuwe inzichten en leerde veel over wat ik allemaal nog meer kan. De hele covid-19 periode bracht me veel nieuwe inzichten. Doordat ik thuis zat en online les gaf, en daarna door de vreugde weer live lessen te geven. Het leerde me dingen over mentale stabiliteit, noden. Over het contact dat ik nodig heb, over het uit de schaduw van de angst om ziek te worden durven te stappen. Het leerde me over de enorme wilskracht die ik heb. Natuurlijk was dit niet altijd prettig. Iemand zei ooit “Je kunt je niet op je gemak voelen en tegelijkertijd groeien”. Uit die comfortzone bewegend kom je jezelf tegen. Daar ontdek je dingen die je ook kunt, fijn vindt (of niet) en daarvan leer je.


Toen ik met yoga begon was dat een hele dynamische fysieke variant. In de afgelopen jaren vond er een belangrijke verschuiving plaats naar veel zachtere yogavormen die op één of andere manier beter voelen voor mijn lichaam. Ik besteed veel meer tijd aan meditatie dan voorheen, langzame yoga, meer ondersteunde houdingen, meer pranayama. En daarnaast beoefen ik Kundalini, binnen mijn eigen grenzen, binnen mijn eigen mogelijkheden. En neem ik de vrijheid kriya’s aan te passen en daar minder dogmatisch mee om te gaan. Soms vroeg ik me af of dat nu erg was, meer weg raken van Hatha yoga, Iyengar yoga. Stoppen met Hatha yogalessen. Piekerde ik over of ik het gevoel voor yoga zoals ik daarmee begon kwijtraakte. Vroeg ik me af of ik nu gewoon blokkeerde, er een grens bereikt was waarin ik niet meer verder kon. In lesgeven en in self-practise. En wat voor consequenties zou dat dan hebben? Ook voor mijn lessen? Een beetje dwalen tussen angst en acceptatie. Natuurlijk was het geen blokkade. Niet iets dat ik niet kon. Het is gewoon evolutie. De dingen om me heen, om ons allemaal heen, veranderen. Het was en is, groei. Ik werkte aan aan loslaten – soms met succes, soms niet. Er waren dingen die vanzelf, als ware het van nature, wegvielen. Dingen die ooit heel belangrijk voor me leken, maar dat niet langer zijn. Niet alleen dingen. Soms ook mensen waarvan ik bewust afscheid nam.

Stil en rustig worden was essentieel voor me om te begrijpen en te accepteren. Het vraagt voortdurend zelfonderzoek. Oefening. Steeds weer leren. De overgang, mijn auto-immuun aandoeningen en mijn leeftijd spelen mee. Ik ben me er van bewust dat ik in een andere levensfase beland. Ouder. Een beetje wijzer. En vooral veel rustiger. Dat heeft invloed. Op de dingen die ik doe, mijn omgang met mensen en ook op mijn lessen. En dat is helemaal oké.